محله جلفای اصفهان

جلفاي اصفهان يكي از مناطق مديريت شهر اصفهان است كه بناي آن از زمان شاه عباس بوده و  در جنوب شهر واقع شده است. از نخستين روزهاي تكوين اين شهرك ارمني‌ نشين،پنج محله به نام هاي ميدان بزرگ، ميدان كوچك، هاكوپ ‌جان يا يعقوب‌ جان و يا محله‌ حصيرباف ها، چهارسوق قارا كل تشكيل دهنده‌ اين شهرك نوبنياد عصر شاه عباس بوده است و ساكنين آنها را جلفاييان آذربايجان تشكيل مي‌دادند. جلفا همزمان با انتخاب اصفهان به پایتختی، ساخته شد. در دوران سلطنت شاه عباس دوم بر وسعت آن اضافه شد و او دستور داد كه ارامنه‌ي داخل شهر كه در شمس‌آباد و عباس‌آباد هم سكونت داشتند به جلفا منتقل شوند. محله‌ زرتشتيان كه در نزديك جلفا و بدان پيوسته بود، به ارامنه تحويل داده شد و چون شغل اغلب مهاجرين جديد حجاري بود و به همين دليل اين محله به نام سنگ‌ تراشان ناميده شد كه هنوز هم به همين نام است.

جلفاي اصفهان - Isfahan Julfa

محلات جديدالاحداث در جنوب و جنوب غربي جلفاي قديم شكل گرفت و آنجا را جلفاي نو گفتند و بعدها اين اسم به همه‌ي جلفا اطلاق گرديد. گزارش سياحان خارجي حاكي است كه جلفا از نظر اجتماعي و اقتصادي به دو منطقه‌ي متفاوت قابل تفكيك بوده (جلفاي قديم و جديد).  جلفاي جديد را سه محله‌ي سنگ‌ تراشان، ايرواني‌ها و تبريزيها تشكيل مي‌ داد كه ساكنين آن در مقايسه با جلفاي قديم كم بضاعت‌ تر بودند و كليساها و خانه ها اغلب ساده هستند. جلفاي قديم داراي يك خيابان شرقي- غربي (خيابان نظر) بود و آن خيابان نيز دو دروازه در شرق و غرب داشت كه شب ها بسته مي‌شد. دروازه غربي را سرقرازيان و شرقي را يمانيان مي‌گفتند.

جلفاي اصفهان - Isfahan Julfa

بعد از سقوط صفويان يعني با روي كارآمدن افاغنه، افشاريه، زنديه و به ويژه قاجاريه پيوسته از وسعت و جمعيت آن به شدت كاسته شد، به طوري كه اغلب ساكن و كليساهاي آن رو به ويراني نهاد و نيمي از آنها كاملا از بين رفت. در يك قرن گذشته با روي كارآمدن سلسله‌ پهلوي شهرنشيني در كشور دستخوش تغيير و تحول بزرگي گرديد و شهر با خيابان ‌كشي ‌هاي جديد كه منطبق با چهارچرخه‌ هاي موتوري بود، ساختار فضايي جديدي را پيدا كرد. با همه افول و تنزلي كه بعد از صفويه به جلفا حاكم شد هنوز نيز خانه‌ هاي قديمي و كليساهاي با شكوه و ساختمان هاي آن يادآور عظمت اين محله زيبا و مهم تاريخي مي باشد.

جلفاي اصفهان - Isfahan Julfa

شهر زیرزمینی نوش آباد

شهر نوش‌آباد از توابع شهرستان آران و بیدگل با پیشینه تاریخی و باستانی هفت هزار ساله در فاصله هشت کیلومتری شمال کاشان و سه کیلومتری غرب آران وبیدگل با آثار و ابنیه تاریخی ارزشمندی واقع شده است. شهر زیر زمینی اویی یکی از آثار تاریخی جالب توجه است که توسط یکی از اهالی که مشغول حفر چاه بود در سال 1383 کشف شد. نوش آباد شهری در میان کویر است که در نزدیکی آران و بیدگل و کاشان است که در زیر خود شهری اسرارآمیز حاصل از خرد معماری نیاکان دارد. این شهر زیرزمینی دست ساخته منحصر به فرد که بزرگترین شهرزیرزمینی جهان به شمار می آید متعلق به دوره ساسانی بوده و قدمتی 1500 ساله دارد. شهر زیرزمینی نوش آباد با وسعت 2 هکتار دارای عمق 4 تا 18 متری از سطح زمین و در 3 طبقه در گذشته به عنوان پناهگاه و برای حفظ جان مورد استفاده قرار می گرفته است. اویی در گویش کاشانی به معنای “آهای” است و افرادی که در حال ساخت این شهر بوده اند در آن دوران برای صدا کردن یکدیگر در زمانی از هم دور بوده اند، از کلمه ی اوی استفاده می کرده اند و به این ترتیب نام دیگر نوش آباد شهر اویی شد.

شهر زیرزمینی نوش آباد - Noushabad

این شهر که نمونه ای اصیل از معماری به اصطلاح دست کن و اصیل ایرانی است، از مدرن ترین شهرهای جهان بوده است. شهر زیر زمینی نوش آباد در واقع تونلی در زیر زمین است که به شهر زیر زمینی اویی هم شهرت دارد. شهر نوش آباد یکی از نمونه های ساختار نطامی و دفاعی است که از حفر تونل ها در زیر زمین به وجود آمده است. این شهر در مجموع دارای 3 طبقه است و عمق آن در زیر زمین تا 18 متر هم نیز می رسد. در بعضی از قسمت های این شهر، ورودی هایی وجود دارد که تنها 120 سانتی متر هستند. یکی از جالب ترین بخش های شهر زیرزمینی نوش آباد، سیستم تهویه آن است که با توجه به عمق زیادی که دارد اما در هیچ کجای آن مشکل تنفسی برای ساکنین ایجاد نمی شود. در برهه ای از زمان، از شهر نوش اباد به عنوان پناهگاه نیز استفاده می شده است. به طور مثال در زمان حمله ی مغول ها از این شهر برای پناه گرفتن استفاده شده است. از دیگر شگفتی های معماری در این شهر که مصادف با بیش از 1500 سال پیش رخ داده این است که در جای جای این شهر چاه و چاهک هایی دیده می شود که در واقع راه ارتباطی بین طبقات بوده است.

شهر زیرزمینی نوش آباد - Noushabad

کویر ریگ جن

کویر ریگ جن با وسعتی برابر 3800 کیلومتر مربع، در غرب دشت کویر قرار گرفته است و منطه ای پر از تپه های ماسه ای در کویر مرکزی ایران است. عدم وجود منابع آب در گستره وسیع ریگ جن به همراه وجود موانع طبیعی از جمله باتلاق ‌های نمک و تپه‌ های ماسه‌ ای مرتفع، عواملی بودند که این منطقه را در طول قرن ‌ها از دسترسی انسان دور نگه ‌داشته‌ اند. همین عوامل باعث شده این عرصه پهناور در طول تاریخ بر انسان پوشیده بماند و در نتیجه نام جن بر آن بگذارند. افسانه‌ها و داستان‌های فولکلور و پر ابهام در مورد ریگ جن، عموماً نشأت گرفته از عجز حاشیه‌ نشینان و یا مسافران در عبور از این خطه بوده است. گسترش ریگ جن از شمال شرق به جنوب غرب است. این منطقه در شمال شرق به کوه گوگرد و منطقه معلمان، از جنوب به انارک، از شرق به ناحیه جندق و از سمت غرب به پارک ملی کویر منتهی می‌شود. در این محدوده رودخانه ‌های شورآب وجود دارد که با بارندگی از آب پر می‌شود. در تابستان خشک‌ شده و به‌صورت گل باقی می‌ماند و دو باتلاق بزرگ را که عبور از آن‌ها غیرممکن است ایجاد می‌کند. ساختار ریخت‌شناسی کویر و بیابان در ریگ جن به شکلی است که در برخی مناطق دره‌ های عمیقی وجود دارد. دره‌ ها امکان عبور و ورود ماشین ندارند. رودخانه‌ های شور سنگ ‌بستر زمین شدند و با بارندگی، آب در آن ‌ها جمع شده و باتلاق ایجاد می ‌کنند که به همین علت حضور در آنجا بسیار خطرناک است.

Rig E Jen Desert

زیر بنای ریگ جن یک دشت فرسایش یافته است که در حال حاضر تپه های ماسه ای برخان و تپه های ماسه ای هرمی آن را اشغال کرده است. تمام ریگ جن دارای رسوبات نمکی فراوان می باشد که عمده رسوبات و مواد فرسایشی آن از دامنه های فرسایش یافته البرز شکل گرفته است. وجود باد غالب از سمت غرب به شرق باعث شده است که تپه در قسمت شرقی دارای شیبی بسیار تند و در قسمت های غربی دارای شیب ملایمتری باشند. همین عامل باعث شده است که عبور از ریگ جن با وسایل نقلیه از سمت شرق به غرب بسیار دشوار و در پاره ای از موارد غیر ممکن باشد. این منطقه در باورهای مردم بومی کویر، به عنوان سرزمین نفرین شده نیز یاد شده است. آنها معتقدند که ارواح پلید و شیاطین در این سرزمین اسرارآمیز حکومت می کنند و به همین دلیل هر که پا به ریگ جن می گذارد بلعیده می شود و دیگر باز نمی گردد. در منطقه کویری ریگ جن که به مثلث برمودای ایران نیز شهرت دارد تا چشم کار می کند تپه های شنی و باتلاق های نمک وجود دارد.

Rig E Jen Desert

کویر ابوزیدآباد

کویر ابوزیدآباد درفاصله 30 کیلومتری جنوب شرقی کاشان و در ارتفاع 950 متری از سطح دریا قرار گرفته است که یکی از بهترین مناطق ایران برای کویرنوردی محسوب می شود و علاوه بر پهنای بی کران کویری و آسمان پرستاره در شب ها این منطقه دارای دیدنی های تاریخی نظیر شهر زیرزمینی اویی هم می باشد. از لحاظ موقعیت جغرافیایی، کویر ابوزیدآباد در کاشان بخشی از بیابان بزرگ بند ریگ در شمال ابوزیدآباد و شمال شرقی کاشان محسوب می شود. کویر ابوزیدآباد پایتخت گویش های کهن ایران محسوب می شود و گویش بیذوی و همچنین فرهنگ مردمان این منطقه جز مهمترین جاذبه های گردشگری آن به شمار می رود. از جمله جاذبه های گردشگری که در نزدیکی این کویر وجود دارند، قلعه کرشاهی، آب ‌انبار صفوی، شهر زیرزمینی اویی و شهر تاریخی نوش‌آباد (که به روایتی پایتخت انوشیروان ساسانی بوده است) می باشند. شهر زیرزمینی اویی با توجه به سیستم تهویه منحصر به فردی که دارا می باشد، در زیر سطح شهر نوش آباد قرار گرفته است و به روایتی یکی از قدیمی ترین شهرهای زیرزمینی دنیا به شمار می رود. قدمت این شهر تاریخی به قبل از اسلام و احتمالا به اوایل دوره ساسانی برمی گردد. شهر اویی کاملا به صورت دست ‌کن ساخته شده، به دلیل نقشی که در حفظ جان مردم و دفاع از شهر در مواقع خطر داشته است به وسعت چندین هزار مترمربع و زیر بافت قدیمی نوش‌آباد قرار گرفته و تا سطح امروزی آن نیز کشیده است.

Abouzeydabad Desert

کویر ابوزیدآباد در کاشان از لحاظ حیات وحش امنیت بهتری را نسبت به منطقه مرجاب برای مسافران دارا می باشد، پوشش جانوری این منطقه شامل شاهین، عقاب، خرگوش، روباه شنی، گربه شنی، شغال، گرگ، جغد، هوبره انواع آگاما و مار، لاسرتای مرنجابی، پامسواکی و… می شود. کویر ابوزیدآباد اقلیمی بیابانی و گرم و خشک دارد بنابراین بهترین فصل‌ برای بازدید از این کویر، پاییز، زمستان و در نهایت اوایل فصل بهار است. همچون سایر نقاط کویری آب و هوای این منطقه در فصل تابستان بسیار گرم است، هرچند نباید از نوسان دمایی و اختلاف دمای شب و روز کویر غافل شد. برای اقامت شبانه در کویر ابوزیدآباد می توان از کاروانسرای صفوی کویر و یا مراکز اقامتی کاشان و آران و بیدگل استفاده کرد.

Abouzeydabad Desert

کویر مرنجاب

کویر مرنجاب در استان اصفهان، در شهرستان آران و بیدگل از توابع کاشان است. وجه تسمیه نام این مکان به دلیل ماسه‌ای بودن زمین و کندن چاه برای رسیدن به آب در زمان‌های قدیم که کار بسیار سخت و مشقت‌ باری بوده است، به  این منطقه “مرد رنج آب” می‌گفتند، عبارتی که بعدها به مرنجاب تغییر کرد. مرنجاب در مسیر جاده ابریشم قرار دارد و کاروانسرای آن در گذشته مسیر ارتباطی میان خراسان و اصفهان بوده است. این کویر جزو معدود کویرهایی است که گونه‌های جانوری و پوشش گیاهی مختلف در آن می‌بینید زیرا شرایط اقلیمی ‌این منطقه باعث می‌شود آب و غذای کافی برای زندگی حیوانات و گیاهان تامین شود. وجود حیواناتی مانند گرگ، شغال، روباه شنی، آفتاب‌پرست، بزمجه، کفتار، انواع مار و مارمولک و عقرب، پرندگانی همچون عقاب و شاهین به علاوه‌ی گیاهانی مثل گز، تاق، ارته، اسکنبیل، قیچ و دم گاوی ، گواهی بر این ادعاست.

Maranjab Desert

تپه ‌های شنی بلند، جنگل‌های تاق، دریاچه های نمک و آسمان فوق ‌العاده‌ زیبای شب نیز از جذابیت‌ های این کویر هستند. جزیره‌ی سرگردان یکی دیگر از جذابیت‌ های طبیعی این کویر به شمار می‌رود که در دریاچه‌ مسیله قرار دارد. البته این مکان آن گونه که از اسم جزیره انتظار داریم نیست، چرا که دور تا دور آن را به جای آب، نمک ‌زار فرا گرفته است. با این وجود در برخی از زمان ‌های سال به دلیل بارندگی اطراف آن آب حدود دو تا پنج سانتی ‌متر بالا می‌آید و جلوه‌ زیبایی به آن می‌بخشد. همین مورد باعث می‌شد که مردم بومی تصور کنند که این مکان در حال جابه‌جایی و حرکت است بنابراین نام جزیره‌ی سرگردان را به آن اطلاق کرده‌اند. این جزیره در پنج کیلومتری شهرستان آران و بیدگل قرار دارد. دریاچه نمک آران و بیدگل نیز در 35 کیلومتری این شهرستان واقع شده است و با وسعتی حدود 647 کیلومتر مربع یکی از بهترین جذابیت‌ های کویر مرنجاب محسوب می‌شود. البته این دریاچه در بیشتر طول سال خشک و پوشیده از نمک است، با این وجود پس از بارش باران و تبخیر آب می‌توان با صحنه‌ های جالبی مانند اشکال هندسی حاصل از رسوبات نمک مواجه شد که تجربه‌ تماشای آن خالی از لطف نیست. در کویر مرنجاب می توانید از تمامی تفریحات کویری مانند سافاری، سندبوردینگ، رصد آسمان با تجهیزات مستقر شده بر بام کاروانسرا یا تجهیزات سیار، اقامت در کاروانسرای تاریخی و پیاده روی و عکاسی از رمل های شنی و دیگر جاذبه های طبیعی بهره مند شوید.

Maranjab Desert

کویر مصر

مصر روستایی است از توابع شهرستان خور و بیابانک در استان اصفهان. این روستا در دشت کویر ایران و در 45 کیلومتری شرق جندق و در 60 کیلومتری شمال خور قرار دارد. مصر به همراه دو روستای بسیارکوچک دیگر به نامهای امیرآباد و فرحزاد دریک خط شمالی _ جنوبی به طول حدود 6 کیلومتر واقع شده‌اند. وجه تسمیه نام این روستا به داستان تاریخی حضرت یوسف و خشکسالی مصر باز می گردد. فردی به نام یوسف که از اهلی روستا بود، در زمان خشک شدن قنات روستا تصمیم به حفر چاه با موتورهای دیزلی گرفت. چند سال اهالی از این آب این چاه بهره بردند تا اینکه دوباره چاه کم آب و خشک شد. او بار دیگر چاهی عمیق تر حفر کرد و روستاهای اطراف اینجا را روستای “چاه دراز”  خواندند. یوسف این نام را نپسندید و از اهالی روستا خواست که به نام حضرت یوسف و داستان وی که در سرزمین مصر رخ داده، نام “مصر” را روی آن بگذارند. مردم نیز به احترام وی، پذیرفتند.

Mesr Desert

تپه های ماسه ای زرد رنگ و رمل ها، دیدنی ترین بخش کویر مصر است. از اصلی ترین جاذبه های این منطقه به ویژه بیابان های اطراف روستا، كویر یكدست و زیبای آن می باشد. شن های نرم و روان و تپه های دست نخورده همگی باعث شده است تا لقب دریای شن به این کویر اطلاق شود. مردم روستای مصر به دامپروری و کشاورزی اشتغال دارند و از عمده محصولات آن می توان به کشت گندم و زعفران اشاره کرد. گله هاي شتر و شتر سواري در لابه لاي تپه هاي ماسه اي مصر يكي از جلوه هاي كوير براي مردم شهر میباشد. از دیگر جاذبه های طبیعی کویر مصر، می توان به شب های آن اشاره کرد که به دلیل تاریکی مطلق آن می توان به وضوح شاهد آسمان شب و ستاره ها بود. به همین دلیل است که بسیاری از منجمان و عکاسان، کارگاه های رصدی خود را در این منطقه برقرار می کنند. وجود چاه آب عمیق، سرسبزی منطقه بیابانی و کشت درخت گز و … جهت جلوگیری از جابجایی شن‌های روان، بلوار عریض داخل روستا، وجود خانه‌های قدیمی و بازسازی آنها جهت اسکان توریست، موتور سواری، شترسواری در کویر و از همه مهمتر وجود نیزارهایی وسیع و سرسبز در فاصله 5 کیلومتری روستا و وجود تپه‌ های شنی در اطراف آن از جمله عواملی هستند که باعث جذب توریست در دل کویر گشته است و حضور توریست‌ های خارجی برای دیدن عجایب کویر مرکزی ایران در آن فراوان است.

Mesr Desert

روستای ابیانه

روستای ابیانه یکی از بلند‌ترین نقاط مسکونی ایران و از توابع بخش مرکزی شهرستان نطنز در استان اصفهان است که در 40 کیلومتری شمال غربی نطنز، در دامنه کوه کرکس قرار گرفته است. روستای ابیانه با آب و هوای معتدل، دارای موقعیت طبیعی مساعد، معماری بومی و بنا‌های تاریخی متنوع، به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. مردم محلی ابیانه در قدیم به این منطقه ویونا می‌گفتند که علت این نام گذاری بدین سبب بوده که در گذشته این منطقه بیدستان بوده است و در طول زمان، ویونا به ابیانه تغییر یافته است. باستان شناسان بر این باورند که این روستا، حدود 1500 سال قبل به وجود آمده و یکی از مکان‌های تاریخی کشور ایران است که شهرت جهانی پیدا کرده است. عمارت ‌های کهن روستای ابیانه در دوران حکومت‌های سلجوقیان، قاجاریان، ساسانیان و صفویان طراحی و ساخته شده اند.

Abyaneh Village

خانه‌ های روستا تماما بر روی دامنه پر شیبی در شمال رودخانه برزرود بنا شده است. قرارگیری ساختمان ها به سیاق پلکانی و شبیه به روستاهای ماسوله و اورامان می باشد به صورتی که پشت بام مسطح خانه ‌های پایین دست، حیاط خانه ‌های بالا دست را به وجود آورد است. از خانه‌ های قدیمی ابیانه نیز می‌توان به خانه غلام نادر شاه و خانه نایب حسین کاشانی اشاره نمود. روستای ابیانه دارای دو زیارتگاه می‌باشد که یکی مرقد شاهزاده عیسی و شاهزاده یحیی در جنوب روستا که به گفته اهالی، فرزندان امام موسی کاظم بوده اند، و زیارتگاه دیگر روستای ابیانه نیز هینزا نامیده می‌شود.

Abyaneh Village

مردم ابیانه به زبان فارسی با لهجه خاص ابیانه ‏ای صحبت می‌کنند و از لباس سنتی استفاده می‌کنند که در حفظ آن تاکید و تعصب از خود نشان می ‏دهند. لباس بانوان از پارچه های بلند و رنگارنگی است که با پوشیدن چارقد های گلدار تکمیل می شود و مردان نیز از شلوار گشاد و بلندی از پارچه سیاه استفاده می‌کنند.

Abyaneh Village

بناهای تاریخی متعددی در طی ادوار گوناگون در این روستا ساخته شده است که از جمله آن ها می توان به خانه ها، زیارتگاه ها، مسجد جامع و آتشکده اشاره کرد. آتشکده هارپاک تنها اثر باقی مانده از دوران ساسانیان در ابیانه است که در محله‌ میان ‌ده و در کنار ساباتی زیبا قرار دارد. علاوه بر این، ابیانه سه قلعه‌ی بزرگ دارد که قدمت ساخت آن‌ ها به دوران قاجار برمی‌گردد. اگرچه این قلعه‌ها در زمان خود به منظور دفاع مردم در مقابل راهزنان ساخته شده‌ اند اما این روزها از نقاط دیدنی روستا هستند. این سه قلعه عبارتند از: قلعه تخت هامان که از همه بزرگ‌تر است و در محله یوسمون قرار دارد، قلعه هرده که در محله هرده قرار دارد و قلعه پاله که به محله پل تعلق دارد.

Abyaneh Village

سیتی سنتر اصفهان

اصفهان سیتی سنتر، اولین و بزرگ ترین مرکز تجاری، فرهنگی، تفریحی و گردشگری ایران است و همچنین به عنوان چهارمین مرکز خرید بزرگ دنیا نیز محسوب می شود که در هفت طبقه طراحی شده است. دو طبقه پارکینگ مسقف زیرزمین با ظرفیت 5500 خودرو و سه طبقه همکف، اول و دوم شامل هایپر استار، واحدهای فروشگاهی، فودکورت، نگارخانه، رستوران و کافی شاپ ها آماده خدمت رسانی است. دو طبقه سوم و چهارم نیز شامل مجموعه سینماها، مرکز همایش های بین المللی، فود کورت و رستوران ها، موزه، شهربازی، مجموعه دانشگاه ها و مراکز خدمات رسانی است. پروژه اصفهان سيتی سنتر پنج فاز اصلی از جمله مرکز خرید، هتل، برج های اداری-مسکونی و مرکز تجارت جهانی را شامل می شود.

Isfahan City Center

سیتی سنتر اصفهان یکی از مکان‌هایی است که در آن کلاهای فرهنگی بسیاری تولید و ارائه می‌شود. هر هفته یک تئآتر خیابانی در گوشه و کنار سیتی سنتر اجرا می‌شود؛ علاوه بر این کالاهای فرهنگی دیگری نیز در سیتی سینتر اصفهان تولید می‌شود. پنج سالن سینما که یکی از آنها دو منظوره و قابل استفاده برای تئاتر است در سیتی سنتر وجود دارد. صدای دالبی، پروژکتورهای لیزری، صندلی‌های کاملا متناسب با ساختار بدن و فضای آنتی باکتری از ویژگی‌های این پردیس است. نگارخانه سیتی سنتر، سالنی بزرگ است که به کارهای فرهنگی اختصاص پیدا کرده و به یک پاتوق هنری تبدیل شده است. موزه سیتی سنتر نیز مجموعه ای خصوصی از فرش های دست باف و همچنین رادیوهای کلاسیک و قدیمی را به نمایش می گذارداصفهان سیتی سنتر دارای دو فودکورت بزرگ در طبقات دوم و چهارم است که همواره فعال بوده و تنوع غذایی گسترده ای را شامل می شود. در هر طبقه از سیتی سنتر اصفهان، چندین کافه وجود دارد. هرکدام از این کافه‌ها هویت بصری خود را دارد و کیفیت متفاوتی نیز ارایه می‌کند.

Isfahan City Center

از دیگر فازهای مجموعه اصفهان سیتی سنتر می توان به مواردی چون هتل 5 ستاره، شهرک سلامت و مرکز مبادلات تجاری اشاره کرد. هتلی 5 ستاره با ویژگی‌های 7 ستاره ویژه سران که توسط گروه روتانا مدیریت می‌گردد و با چشم‌اندازی زیبا از کوه صفه، شاه کوه و دشت جنوبی زاینده‌رود احاطه شده است. مرکز مبادلات مالی- تجاری دارای دو برج عظیم مالی و تجاری و یک برج مسکونی است که در آنها شعبات بانک‌ها ، سازمان بورس، کارگزاران بورس ، موسسات بیمه ، شعباتی از ادارات دولتی ، سالن‌های کنفرانس ، همایش و دفاتر مجهز اداری جهت برگزاری جلسات کاری به همرا کلیه خدمات یک مرکز اداری قرار گرفته است.

Isfahan City Center

روستای ابیانه

روستای ابیانه یکی از بلند‌ترین نقاط مسکونی ایران و از توابع بخش مرکزی شهرستان نطنز در استان اصفهان است که در 40 کیلومتری شمال غربی نطنز، در دامنه کوه کرکس قرار گرفته است. روستای ابیانه با آب و هوای معتدل، دارای موقعیت طبیعی مساعد، معماری بومی و بنا‌های تاریخی متنوع، به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. مردم محلی ابیانه در قدیم به این منطقه ویونا می‌گفتند که علت این نام گذاری بدین سبب بوده که در گذشته این منطقه بیدستان بوده است و در طول زمان، ویونا به ابیانه تغییر یافته است. باستان شناسان بر این باورند که این روستا، حدود 1500 سال قبل به وجود آمده و یکی از مکان‌های تاریخی کشور ایران است که شهرت جهانی پیدا کرده است. عمارت ‌های کهن روستای ابیانه در دوران حکومت‌های سلجوقیان، قاجاریان، ساسانیان و صفویان طراحی و ساخته شده اند.

Abyaneh Village

خانه‌ های روستا تماما بر روی دامنه پر شیبی در شمال رودخانه برزرود بنا شده است. قرارگیری ساختمان ها به سیاق پلکانی و شبیه به روستاهای ماسوله و اورامان می باشد به صورتی که پشت بام مسطح خانه ‌های پایین دست، حیاط خانه ‌های بالا دست را به وجود آورد است. از خانه‌ های قدیمی ابیانه نیز می‌توان به خانه غلام نادر شاه و خانه نایب حسین کاشانی اشاره نمود. روستای ابیانه دارای دو زیارتگاه می‌باشد که یکی مرقد شاهزاده عیسی و شاهزاده یحیی در جنوب روستا که به گفته اهالی، فرزندان امام موسی کاظم بوده اند، و زیارتگاه دیگر روستای ابیانه نیز هینزا نامیده می‌شود.

Abyaneh Village

مردم ابیانه به زبان فارسی با لهجه خاص ابیانه ‏ای صحبت می‌کنند و از لباس سنتی استفاده می‌کنند که در حفظ آن تاکید و تعصب از خود نشان می ‏دهند. لباس بانوان از پارچه های بلند و رنگارنگی است که با پوشیدن چارقد های گلدار تکمیل می شود و مردان نیز از شلوار گشاد و بلندی از پارچه سیاه استفاده می‌کنند.

Abyaneh Village

بناهای تاریخی متعددی در طی ادوار گوناگون در این روستا ساخته شده است که از جمله آن ها می توان به خانه ها، زیارتگاه ها، مسجد جامع و آتشکده اشاره کرد. آتشکده هارپاک تنها اثر باقی مانده از دوران ساسانیان در ابیانه است که در محله‌ میان ‌ده و در کنار ساباتی زیبا قرار دارد. علاوه بر این، ابیانه سه قلعه‌ی بزرگ دارد که قدمت ساخت آن‌ ها به دوران قاجار برمی‌گردد. اگرچه این قلعه‌ها در زمان خود به منظور دفاع مردم در مقابل راهزنان ساخته شده‌ اند اما این روزها از نقاط دیدنی روستا هستند. این سه قلعه عبارتند از: قلعه تخت هامان که از همه بزرگ‌تر است و در محله یوسمون قرار دارد، قلعه هرده که در محله هرده قرار دارد و قلعه پاله که به محله پل تعلق دارد.

Abyaneh Village

مجموعه فرشچیان

مجتمع فرهنگی، هنری فرشچیان در زمینی به مساحت 10 هزار متر مربع مجاور رودخانه زاینده رود و در محله ای با بافت نسبتا جدید ساخته شده است. نقطه آغازین و ایده اولیه طراحی تصویر ذهنی معمار از منظر پشتی پل خواجو در زمان برگزاری جشن های بزرگ صفوی است. در واقع سعی شده است که در اولین گام عناصر اصلی سازمان دهی فضای برگزاری جشن ها با استفاده از آب نما، پل و رواق های اطراف به صورت انتزاعی بازسازی شود. پل ظریف و کوچک در میان آب نما، بازحضوری است از پل خواجو و رواق های اطراف پروژه با سازه مخصوص نشان دهنده خیمه ها و چادرهای مهمانان پادشاه صفوی در زمان برگزاری جشن ها است. به بیان دیگر خلوص و شفافیت فضاهای معماری عصر صفوی و مکتب اصفهان، معمار را بر آن داشته تا با استفاده از آب نمای مرکزی علاوه بر اعلام حضور زاینده رود در نزدیکی، با نمایش تصویر مجازی از حجم اصلی بنا که خود در پرسپکتیو و اندکی در دوردست واقع شده تقارنی را که در امتداد محور طولی عرضه داشته با کمک آب نما به بعد سوم برده و در این حال بیننده را با خود و اثر معماری تنها می گذارد و او را به درون ساختمان دعوت می کند.

Farshchian Complex

تاکید بر تقارن و تقویت آن در محورهای گوناگون نشان دهنده پایبند بودن احمدی به اصول معماری سنتی ایران به ویژه معماری صفوی و مکتب اصفهان است. پس معماری سنتی به معنی شیوه ساختمان سازی از نظر شکلی، ساختاری و مفهومی چهار منبع الهام قرار می گیرد ولی در این جا به سنت نه به صورت کاربردی بلکه با دیدگاهی پست مدرن نگریسته می شود و جنبه مفهومی و نمادین آن بیشتر مورد توجه قرار می گیرد.

Farshchian Complex

آنچه در سازماندهی کلی مجموعه شاخص است، هندسه بسیار قوی و ترکیب آن با تقارن است. مفاهیمی که در مطالعه فضای معماری و نظام کالبدی در معماری سنتی نیز دیده می شوند در واقع کاربرد هندسه برخاسته از عمق اعتقاد و بینش معناگرایانه یی است که معمار سنتی برای دستیابی به مفاهیم ارزشی عقیدتی و بازیابی تبلور آن در شکل مادی و قالبی معمارانه به کار می گیرد. به بیان دیگر هندسه به عنوان عاملی وحدت بخش به کار گرفته می شود تا کلیه ارکان بنیادین معماری از قبیل فضا، شکل، سطح، رنگ و ماده را به نظم درآورد. در معماری سنتی هندسه محدود به جنبه های کم و بیش کمی نیست بلکه جنبه کیفی دارد که در قوانین تناسب و هماهنگی نمایان است و توسط آن یک بنا وحدت تقریبا بی مانند خود را به دست می آورد.

Farshchian Complex