روستاي ماخونيك

روستاي ماخونيك كه در اطراف شهرستان سربیشه واقع شده است، به دليل قد و قامت كوتاه ساكنان آن به لي لي پوت مشهور است.از دیگر علل شهرت این روستا که در 142 كيلومتري شهرستان بيرجند واقع در استان خراسان جنوبی می باشد،  آداب، رسوم و فرهنگ خاص مردمانش است. منطقه ماخونیک متشکل از ۱۲ آبادی است که روستای ماخونیک بزرگترین آنها محسوب می ‌شود. درباره وجه تسمیه روستا چندین قول وجود دارد، می‌ گویند که در گذشته‌ های بسیار دور عده‌ای ماموران دولتی به این روستا آمده و اهالی به گرمی از آنها استقبال نکرده‌اند و با آنها برخورد سردی داشته‌اند و آنها این نام را برای روستا انتخاب کرده‌اند. برخی نیز معتقدند به دلیل وجود شکافی در کوه نزدیک روستا به آنجا ماده ماخونیک گفته می‌ شده که به مرور زمان به ماخونیک تغییر نام یافته است. اهالی این روستاها از نظر مذهب، معیشت، شیوه زندگی و اوضاع اجتماعی وجه اشتراک زیادی با یکدیگر دارند اما غالب این روستاها اصل و نسب خود را از روستای ماخونیک می ‌دانند.

روستاي ماخونيك

در روستاي ماخونيك نه تنها نحوه زندگي كه محل سكونت نيز ساده و ابتدايي است بلکه خانه هاي روستاييان نیز داراي شكل هندسي خاصي نيست و تمام امكانات زندگي دريك اتاق جاي گرفته است. روستاي ماخونيك پيش از اين به عنوان منطقه كوتوله ها مطرح شده بود چون اهالی کوتاه قد بوده و به زحمت قدشان از ۱.۴۰ تجاوز می کند، قد متوسط مردم اين روستا مي تواند ناشي از ازدواج فاميلي و نوع تغذيه آنها باشد. اهالی روستای ماخونیک  تا ۴۰ سال پیش به ابتدایی ترین شکل ممکن و به دور از کوچکترین تکنولوژی و با اعتقادات بسیار عجیب خود می زیستند به گونه ای که در این دوران مردم ماخونیک، چای نمی نوشیدند و آن را یک ماده مخدر می دانستند، سیگار نمی کشیدند و گوشت نیز نمی خوردند و تمام این اعمال را گناه می دانستند و همچنین ورود تلویزیون به روستا به منزله ورود شیطان بود.

روستاي ماخونيك

بافت مسکونی روستا در دامنه تپه و خانه‌ ها به طور فشرده‌ به‌ هم و در گودی زمین ساخته شده ‌اند، کف خانه حدود یک متر از سطح زمین پایین ‌تر است و دارای یک درب کوتاه چوبی است. اغلب یکی دو پله درگاهی را به کف خانه متصل می ‌کنند. مصالح به کار رفته در مسکن روستا شامل سنگ، چوب و هیزم است،  ظاهرا از آنجا كه هواي آن ناحيه سرد است مردم خانه ها را كوچك و كم ارتفاع مي سازند تا راحت تر گرم شوند.

روستاي ماخونيك

پوشش محلی وغذاهای محلی مردم خراسان

پوشش محلی مردم خراسان

در خراسان پهناور که به سه استان مجزا تقسیم شده است، اقوام مختلفی از ترکمن، کرد، بلوچ و … زندگی می کنند. بلوچ‌ها بیشتر در قسمت شرق و جنوب خراسان رضوی مستقر می‌باشند و پوشش محلی خود را که با هنر سوزن دوزی مزین شده است به تن دارند

پوشش محلی و غذاهای محلی مردم خراسان

در قسمت شمال نواحی استان خراسان رضوی، ترکمن‌ها زندگی می‌کنند. مهم‌ترین بخش لباس زنان ترکمن شمال خراسان پیراهن قرمز رنگی به نام «چاوک» است. پیراهن بلندی که تا زیر زانو می‌رسد و . «دون» نام دارد، بخش اصلی لباس مردان ترکمن است. مردان ترکمن دو نوع کلاه دارند: «بوریک» یا همان عرق‌چین که با سوزن‌دوزی تزئین شده و «تلپک» که کلاه پوستی با پشم‌های بلند است

در شهرهای قوچان، درگز و کلات، مردان و زنان کرد و ترک دارای لباس‌های مخصوص به خود می‌باشند. لباس مردان کرد در خراسان به لباس‌های کردهای استان کردستان شباهت زیادی دارد

پوشش محلی و غذاهای محلی مردم خراسان

زنان کرمانج خراسان لباس مخصوصی به نام «شیلوار» دارند که دامنی چین‌دار با قیطان‌دوزی در حاشیه است

پوشش محلی و غذاهای محلی مردم خراسان

پوشش اصلی زنان در خراسان لباس های متنوعی شامل “شلیته” یا همان دامن چین دار لایه لایه به همراه جلیقه ی مخمل و چارقد می باشد

پوشش محلی و غذاهای محلی مردم خراسان

و اما زمانی که از پوشش محلی خراسان صحبت می کنیم، نیم تنه و شلوار و دستار از جنس کرباس سفید رنگی را به یاد می آوریم که مردان در هنگام چوب بازی به تن دارند

پوشش محلی و غذاهای محلی مردم خراسان

غذاهای محلی خراسان

یکی از بخش های جالب سفر به هر استان چشیدن غذاهای محلی مخصوص آن منطقه است که ما را با ذائقه ی مردم و فرهنگ غذایی آن ها آشنا می کند. استان پهناور خراسان نیز دارای خوراک های مخصوص به خود می باشد که از جمله ی آن ها می توان به کمه جوش، حلیم عدس خراسانی، ساطری پلو، رشته سوزمه، قروتو یا آب کشک، آش بلغور گندم نیشابور، توگی سرداغی و … اشاره کرد

پوشش محلی و غذاهای محلی مردم خراسان