دوتار نوازی

دوتار یکی از مهم ‌ترین سازهای زهی- زخمه‌ای فولکلوریک جوامع محلی- روستایی و شهری ایران است که به ‌شکل یک کاسه از جنس چوب توت و دسته‌ای بلند از جنس چوب زردآلو یا گردو ساخته می‌شود. دوتار دارای شکمی گلابی شکل و دسته‌ای نسبتاً دراز است و 17 تا 20 دستان بر دسته آن بسته می‌شود. برخی از دوتارهای محلی در نواحی مختلف جنوب ایران فاقد دستان است. سطح روی شکم دوتار از جنس چوب است. تعداد سیم‌های این ساز 2 عدد است و به همین علت به آن دوتار می‌گوند و تارهای آن به فاصله‌های مختلف کوک می‌شوند. طول دسته حدود 60 و مجموعاً تمام ساز حدود یک متر است. از دوتار اغلب در موسیقی نواحی و محلی به خصوص در جنوب ایران و در اجراهای رستاک در شمال خراسان استفاده می‌شود. امروزه حوزه‌های نواختن دوتار عبارتند از شمال خراسان در شهرهای بجنورد، اسفراین‌، شیروان، درگز و قوچان،و جنوب و شرق خراسان در شهرهای بیرجند، قائنات، تربت جام،کاشمر، باخرز، خواف و سرخس و نواحی ترکمن‌نشین شمال شرق از جمله استان گلستان و بخش علی آباد کتول، همچنین برخی مناطق استان مازندران. در نواحی مختلف، دوتار با اندکی تغییر در شکل و نحوه نوازندگی دیده می‌شود. انواع دوتار در محدوده مرزهای جغرافیایی ایران به دوتار خراسان با دو گونه شمال و جنوب، دوتار ترکمن و دوتار مازندران تقسیم می شود. این ساز را می توان در آسیای مرکـزی، خاورمیانه، و شمال شرقی چـین پـیـدا کرد.

Dotar

مردم مناطق خراسان قصه‌ها و داستان‌های خود را در قالب آهنگ‌هایی زیبا به نسل‌های کنونی منتقل کرده‌اند. اگرچه دوتار در شرق خراسان از تربت جام، تایباد و خواف سرچشمه می‌گیرد اما شهرهای دیگر خراسان نیز نوازندگانی در این ساز دوتار دارد. در شهرهای کاشمر، فردوس، تربت حیدریه، قائن و بیرجند نیز در پی سفر هنرمندان زبده دوتار نواز شرق خراسان این ساز نواخته می‌شود. تیره ترکمنهای سالور تربت جام در شرق خراسان نیز دوتار ترکمنی می‌نوازند. از سرشناس‌ترین نوازندگان پیشین دوتار می‌توان به، حاج قربان سلیمانی،‍ استاد نظرمحمد سلیمانی، عباسقلی رنجبر، نظرلی محجوبی، محمدحسین یگانه، الیاقلی یگانه و از نوازندگان فعلی دکتر مجید تکه، علیرضا سلیمانی و عثمان محمدپرست اشاره کرد.

Dotar

پوشش محلی وغذاهای محلی مردم خراسان

پوشش محلی مردم خراسان

در خراسان پهناور که به سه استان مجزا تقسیم شده است، اقوام مختلفی از ترکمن، کرد، بلوچ و … زندگی می کنند. بلوچ‌ها بیشتر در قسمت شرق و جنوب خراسان رضوی مستقر می‌باشند و پوشش محلی خود را که با هنر سوزن دوزی مزین شده است به تن دارند

پوشش محلی و غذاهای محلی مردم خراسان

در قسمت شمال نواحی استان خراسان رضوی، ترکمن‌ها زندگی می‌کنند. مهم‌ترین بخش لباس زنان ترکمن شمال خراسان پیراهن قرمز رنگی به نام «چاوک» است. پیراهن بلندی که تا زیر زانو می‌رسد و . «دون» نام دارد، بخش اصلی لباس مردان ترکمن است. مردان ترکمن دو نوع کلاه دارند: «بوریک» یا همان عرق‌چین که با سوزن‌دوزی تزئین شده و «تلپک» که کلاه پوستی با پشم‌های بلند است

در شهرهای قوچان، درگز و کلات، مردان و زنان کرد و ترک دارای لباس‌های مخصوص به خود می‌باشند. لباس مردان کرد در خراسان به لباس‌های کردهای استان کردستان شباهت زیادی دارد

پوشش محلی و غذاهای محلی مردم خراسان

زنان کرمانج خراسان لباس مخصوصی به نام «شیلوار» دارند که دامنی چین‌دار با قیطان‌دوزی در حاشیه است

پوشش محلی و غذاهای محلی مردم خراسان

پوشش اصلی زنان در خراسان لباس های متنوعی شامل “شلیته” یا همان دامن چین دار لایه لایه به همراه جلیقه ی مخمل و چارقد می باشد

پوشش محلی و غذاهای محلی مردم خراسان

و اما زمانی که از پوشش محلی خراسان صحبت می کنیم، نیم تنه و شلوار و دستار از جنس کرباس سفید رنگی را به یاد می آوریم که مردان در هنگام چوب بازی به تن دارند

پوشش محلی و غذاهای محلی مردم خراسان

غذاهای محلی خراسان

یکی از بخش های جالب سفر به هر استان چشیدن غذاهای محلی مخصوص آن منطقه است که ما را با ذائقه ی مردم و فرهنگ غذایی آن ها آشنا می کند. استان پهناور خراسان نیز دارای خوراک های مخصوص به خود می باشد که از جمله ی آن ها می توان به کمه جوش، حلیم عدس خراسانی، ساطری پلو، رشته سوزمه، قروتو یا آب کشک، آش بلغور گندم نیشابور، توگی سرداغی و … اشاره کرد

پوشش محلی و غذاهای محلی مردم خراسان