چقدر قوه ادراکم درد می‌کند، کمی خونریزی دارد. اندکی هم ورم کرده، حس میکنم به استخوان جمجه ام فشار آورده انگار کمی از آن بیرون زده. تصور این حجم از صلح، عدالت، زیبایی، در دنیا برایم خیلی سخت شده، انگار مغزم به نوعی سندرم انکار دچار شده که چنین در برابر اینهمه خوبی مقاومت می‌کند. وای خدایا چرا متعادل نیستم. باورم فراموشی گرفته، روزهای سفید را نمیبینم. ذهنم مدام گنج را از آخر می‌خواند جنگ…
🍁کپشن سما نویس