این روزها به دنبال آسودگی خیالم میگشتم؛
اما هرطرف را که نگاه میکردم ،پیدایش نمی کردم.
تا آن جا که یادم هست آسودگی خیال را در کودکی ام داشتم.
در بازی های بچه گانه،
در خنده هایم،
خواب هایم و …
همه جا همراهم بود.
بزرگتر که شدم،آسودگی خیالم را ندیدم انگار در بحران های زندگی گم شد.
یا شاید در کودکی ام جا ماند …
شاید هم خودش،خودش را جا گذاشت تا همراهی ام نکند.
خوب می دانست که بعد از کودکی نمی تواند با من باشد.
می دانست آنقدر دروغ،دورویی،کینه،حسادت و …‌ محاصره ام خواهد کرد،که بودنش بی فایده است.
می دانست که دنیای بعد از کودکی،دنیای سبقت گرفتن های ناعادلانه است.
دنیای تعقیب و گریزهای پی در پی …
برای رسیدن به هرآنچه حق نیست.
آری …
آسودگی خیال در کودکی ام جا ماند.
این روزها از آسودگی خیال،خیالش مانده و من هرروز در حسرت آسودگی اش انتظار می کشم که شاید پیدایش کنم!
اما در طبیعت که هستم حسش میکنم و شاید ….